Monday, November 25, 2013

පොතක් පරිත්‍යාග කරමු, අනාගතයක්ම එලිය කරමු!

පුංචි කතාවක් කියල යන්න හිතුණා..

පැය ගානක ගමනකට පස්සේ ගෙදරට ආවේ ‘වැනි වැනි’.. ඒක තමයි වචනේ. ආපු ගමන් අඩුමගානේ මුණවත් හෝදන්නේ නැතිව ගිහින් ඇඳට පැනල මං එනකල් බලාගෙන හිටපු අත්තම්මව බදාගත්තා. මාස ගානකට පස්සෙ මාව දැකපු අත්තම්මගේ ඇස්වල කඳුළු පිරෙනවා මම ඇඩුමක් හිරකරගෙන බලාන හිටියා. මං හෙමිහිට කොට්ටෙකුත් අරන් අත්තම්මගේ උකුල උඩින් තියල පරණ පුරුද්දට පොත් මේසේ උඩ කකුල් දෙකත් තියාගෙන හාන්සි වුණා. මට විතරක් දැනෙන දෙයක් ද දන්නේ නැති වුනත් කොහොමහරි මට දැනුණා ගෙදරම එළියක් හරි වෙනසක් වගේ දෙයක්. ඊටත් වඩා මගේ කාමරේ එළියක්.. ටිකක් වෙලා ගියා හොයාගන්න මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියල. මගේ පොත් රාක්කේ.. ඒක හිස්..පහලම තට්ටුවේ තිබුණ පත්තර, සඟරා වගයකුයි, කතාපොත් දෙක තුනකුයි ඇරෙන්න. මම කෑගහගෙන නැගිට්ටා.  'කෝ මගේ පොත් ටික' කියල. එතකොට අත්තම්ම කිව්වා 'ඇයි දරුවෝ අර තාත්ත පෙට්ටිවල දාගෙන කොළඹ ගියේ' කියල. ඊට පස්සේ හිතේ කලබලේ හෙමින් අඩු වුණා. මොකද්ද වුණේ කියල මට මතක් වුණා. පොත් රාක්කේ ළඟම බිමින් වාඩිවෙලා මම ටිකක් කල්පනා කළා. 

දවසක් අහම්බෙන් මං බ්ලොග්ස් කියවද්දී නාඩියා අයියගේ මල් කැකුලකට පාට දෙන්න කියන ලිපිය දකිනවා. එකේ තිබුණේ ටිකක් වෙනස්, අමුතු..ඒත් ආස හිතෙන විදියේ අලුත් වැඩක් ගැන.  ඒ වෙලාවේ එකපාරටම හිතෙනවා පොත් රාක්කයේ කියවන්න මං නැතිව දුවිලි වැදි වැදි තියෙන පොත් ටික කියවන්න ආස, ඒත් පහසුකම් නැති අයියල අක්කල නංගිලා මල්ලිලට දෙන්න. අවංකවම කිවොත් නම් මම මගෙන්ම ආයේ ආයේ අහල බැලුව 'උඹ මේ සිරාවට ද කියන්නේ' කියල. මොකද පොත්වලට මම හරිම පෙරේත කෙනක්. මං ආස පොත් අයිති කරගන්න එක තමයි මම හැමදාමත් කරේ. කමක් නෑ. මේ හැගීම පට්ටයි. ආයේ මේක එහෙ මෙහේ වෙන්න කලින් කියල ඉක්මනින් මම නාඩි අයියට කතා කරලා විස්තරේ කිව්වා. අයියා ,මාව දිරිගන්වලා වැඩේ කරන්න උදව් කරා. ඊට පස්සේ තාත්තට කතා කරලා කිවම තාත්තත් ඇහුවා ඉතින් මේ ඇත්තටම ද කියන්නේ කියල...මගේ හැටි දන්න නිසා. පොත් කියවන්න ගෙනිහින් ගේන්නේ නැති අය එක්ක රණ්ඩු වෙන, පොකට් මනී ඔක්කොමත් පොත් ගන්න ඉතුරු කරන එකාට මේ මොකද මේ වෙලා තියෙන්නේ කියල.ඒත්.. ඔව් එක කීවේ අවංකවම. ඊට පස්සේ දවසක තාත්තා මගේ පොතුයි තාත්තගේ පොත් වගයකුයි අරගෙන ගියා. ඒ ගැන මට නාඩි අයියා මැසේජ් කරලා කියද්දී දැනුන විදිය හරිම අපූරුයි. සතුටක් විතරක්ම නෙවෙයි පොඩි සැහැල්ලුවක් වගේ දෙයක්..මට තේරෙන්නේ නෑ ඒක විස්තර කරන්න. . චූටි දුකක් දැනුනත් හිස් පොත් රාක්කේ දිහා බලද්දී, ඊට වඩා සතුටක්..ශක්තිමත් නැවුම් සතුටක් ඒ දුක ඉක්මනින්ම නැති කරලා දැම්මා. ඒ වෙලාවේම තාත්ත ගෙනිහිල්ල නොතිබුණු ‘පොලියානා’ කතාපොත පොත් රාක්කේ යටම තට්ටුවේ තියෙනවා මම දැක්කා. ඔව්.. පොලියානා වගේ මමත් සතුටු වීමේ සෙල්ලම  කරනවා.  

මේ අපුරු වැඩේ නම Needy Readers. මේක InternationalMovement for Community Development (IMCD) කියන ආයතනය. මේක ලංකාවේ ඉන්න දක්ෂ තරුණ උපාධිධාරී වගේම විශ්ව විද්‍යාලවල ඉගෙනගන්න අයියල අක්කල එකතුවෙලා හදපු ආයතනයක්. මම දැකපු විදියට ගොඩක් මිත්‍රශීලී, ලෙන්ගතු විදියට, අපේ වචනෙන් කියද්දී 'බොක්කෙන්ම' වැඩ කරන මේ හැමෝම කැපවෙලා ඉන්නේ තමන් ඉගෙනගත්ත රටට සේවයක් කරන්න. ඉතින් මේ අයගේ ලංකාවේ අඩු පහසුකම් සහිත  පාසල්වල පුස්තකාලවලට අවශ්‍ය පොත්පත් ලබාදීමේ ව්‍යාපෘතිය තමයි Needy Readers කියන්නේ. පොත් ලැබුනම ඒ ඉස්කෝලවල නංගිලා මල්ලිලාගේ අහිංසක මුණුවල ඇඳුණු හිනාවල් දැක්කම හිත පිරෙනව.. අලුත්ම පොතක් නැතත් කියවල ඉවර කරපු යහපත් තත්ත්වයක තියෙන පොතක් වුණත් මේ අයට ගොඩක් වටිනවා. මටත් ආසයි දිගටම මේ වැඩේ එක්ක ඉන්න. මම තීරණය කරනවා, කවදාහරි දවසක මේ අයියල, අක්කල ටිකත් එක්ක ගිහින් ඒ හිනාවල් මගේ ඇස දෙකෙන්ම බලාගන්න ඕන කියන අහිංසක පුංචි හීනෙත් එක්ක.    

'ඊයේ එක්සෑම් ගියපු ගමන් එයාපෝට් ගියා කියපු කෙනා තවම ඒ ඇඳුම් ඇඳගෙන. ඉක්මනට ගිහින් නාගෙන එන්න. අන්න ඔයා ආස නිසා කට්ට සම්බෝලයි, පොලොසුයි, කැකුළු බතුයි උයල තියෙනවා කන්න..' තාත්තා කාමරේට එබිලා කියද්දී හීන් හිනාවක් එක්ක කල්පනා කරපු මං ගැස්සිලා පොත් රාක්කේ ළඟින් නැගිට්ටා.  


හැමදාම ආසාවෙන් හිටියත් මේ වැඩේ ගැන කියන්න..එකට හොඳම විදිය හිතාගන්න ගොඩක් දවස් ගියා. පස්සේ තීරණය කරා පහුගිය නිවාඩුවේදී ලැබුණු මගේම ඇත්ත අත්දැකීම ලියන්න. කියවන ඔබත් කැමති නම් මේ කටයුත්තට සහයෝගයක් දෙන්න හෝ වැඩි විස්තර දැනගන්න මෙන්න තියෙනවා විස්තර. එහෙම නැත්නම් කමෙන්ට් එකක් හරි, වකාට මේල් එකක් දැම්මත් හරි..


Website :    http://imcds.org/

Email :          info@imcds.org

Facebook :  Needy Readers       https://www.facebook.com/NeedyReaders
                    IMCD                     https://www.facebook.com/IMCD.Official


Phone :      +94716663282
                +94714440946

Address :  15, Maya Mawatha, 
                Nawinna, Maharagama


Saturday, October 19, 2013

Travel often; getting lost will help you find yourself







ඊයේ  හවස ග්‍රවුන්ඩ් එකේ ගහක් යට බිම වාඩිවෙලා කඩල ගොට්ටක් කකා  පහුගිය දවසක හොඳම යාලුවෙක් කරපු ඉල්ලීමක් ප්‍රතික්ෂේප කරාට එයාට හොරෙන් හරි..මට සතුටුවෙන්න ,ඒ වැඩේ සම්පුර්ණ කරනවා කියල හිතන් ඒ වැඩේට ගැලපෙන..ලස්සන වචන මතක් කරන ගමන් මට ඈත අහස දිහා බලාන ඉන්න අතරේ නින්ද ගියා හෙමින්. ඇහැරිලා බලද්දී රෑ හතහමාරයි. හොඳටම අඳුරු වෙලා තිබුණේ නෑ ඒත්..මට පැය දෙකක් විතර නින්ද ගිහින්..හොඳටම..දැන් මතක් වෙනකොටත් හිනහ යනවා. වෙනදට බෙන්ච් එකක් උඩ පොඩ්ඩක් නිදාගත්තට මම ඉන්නේ බාහිර ලෝකේ ගැන අවධානෙන්. ඒත්..ඊයේ.. 

අද ඔය සිද්ධිය ආයෙම මතක් කරද්දී ලියන්න හිතුණා පොඩි සටහනක්.ඒ  හරි අපූරු මතක පේලියක් මගේ ඉස්සරහ දිග ඇරුණ නිසා.

අපි ගෙවන්නේ මහා විකාර ජිවිත. ඔව්..විකාර කියන එක තමයි ඔතනට ගැලපෙනම වචනේ. හීන, අරමුණු, පස්සේ ඉසිඹුවක් නැතිව දුවන.. හරිහැටි වටිනකමක්වත්, ප්‍රයෝජනයක්වත් නැති.. සමාජෙට ඕන විදියට රුකඩ වගේ නැටවෙන..පොඩ්ඩක් ඉන්න..සමාජය කියන්නෙත් අපිමයි නේ... අපිට ඕන ඕන විදියට..අපි හදාගත්ත සීමා මායිම් ඇතුලේ අපි අපිවත් දන්නේ නැති  දෙයක් වෙනුවෙන් දුවනවා.

කෙනෙක් කියන්න පුළුවන් මම මේ ජිවිතේ වෙහෙසයි කියන්න පොඩි වැඩියි කියල. ඔව් සමහරවිට වෙන්න ඇති. ඒත්.. එක්තරා විඩාපත් බවක් මාව විතරක් නෙවෙයි..මම දකින, ඇසුරු කරන සමවයස් පුද්ගලයන්ගේ ජීවිතවල පවා තියෙන බව මට දැනිලා තියෙනවා. ඔය කියන විඩාපත් බවෙන් ගැලවෙන්න ඕනෑම දෙයක් කරන්න ලැස්ති කෙනෙක් තමයි මම.ගොඩක් කල්පනා කරාට පස්සේ තේරුනා හොඳම දේ..ම්ම්ම්..ඒක ඉතින් එක එක යට අනුව වෙනස් ඇති. ඒත් මට ඕන වුණේ තනිවෙන්න..තනිවෙන්න කීවෙ මම ආදරේ කරන, අගය කරන දේවල් විතරක් තියෙන ලෝකෙක මොහොතකට හරි .. 

ඉතින් මම  *******පටන්ගත්තා... ඔව් ******* පටන්ගෙන ගොඩක් කල් තමයි. ඒත් ඒ  ඇයි? කියල නොදැන.. මහා සංකීර්ණ ලෝකයක් එක්ක. ඒත්.. මේ කියවීම ඒ ගැන නෙවෙයි. නිදහස සොයාගෙන ******* එක ගැන.

ටිකක් හිතන්න. අපි කොහෙහරි යනවා..ඉස්කෝලෙට, කාර්යාලෙකට..මන්දා.. ඔය ඕන තැනකට. අපි ඒ යනකොට වටපිට බලාගෙන යනවා තමයි..එහෙම නොබලා යනවත් තමයි. කොහොමහරි අපි අපේ ගමනාන්තයට ගියහම කවුරුහරි ඇහුවොත්  ඔබ මොනවද අතරමඟදී දැක්කේ කියල...නිකමට හිතන්න  ගෙදර ඉඳන් කාර්යාලෙට එන අතරේ ට්‍රැෆික් ලයිට්ස් කීයක් පහු කරන් ආව ද  කියල වගේ දෙයක්.. :)  අපි මොනවහරි කියාවි. සමහර විට ඇත්ත. ඒත් ගොඩක් වෙලාවට වෙන්නේ අපි ඇත්ත කියන එක නෙවෙයි..එක්කෝ මතක පොඩි දෙයක් එක්කල ලොකු කතාවක් හදල කියනවා, නැත්තම් තනිකරම බොරුවක් කියනවා. ඒක හිතල කරන දෙයක් නෙවෙයි. ස්වභාවික දෙයක්. ඒත්.. මොකක් හරි අවුල් ගතියක් දැනෙනවා නේද? කියන්න ආවේ එකක්.. ඒත් කියවුනේ වෙන දෙයක්. ඒත් මැකුවේ නෑ මේ ටික..

දැන් ආයෙම කතාවට.. සති අන්තයේ හැන්දෑවල්.. සති අන්තයේ කිව්වට මට නිවාඩු නිසා සිකුරාදාවල්, සෙනසුරාදවල් තමයි ඉතින්.. පුංචි පුංචි ගමන් බිමන යන්න ම්ම වෙන් කරන්නේ.මුලින්ම එහෙම ගියපු ගමන ගැන මම කියන්නම්. හිනාවෙයි ඔබ. ඒත්.. ඔව්.මම මුලින්ම ගියේ යුනිවර්සිටි එකට. වෙනදා යන පාරේම..ඒත්..වෙනස් විදියට ඒ ගමනේදී හිතන ගමන්.. මට කියන්න තේරෙන්නේ නෑ. ඒත් ඔබ දන්නවා ඒ හැගීම. හැමදාම යන එන පාරේ වෙනදට දකින්නේ නැති අමුතු අපූරු දේවල් දකිනකොට...  ඉර බහින හැටි ලස්සනටම පේන තැන්, හැංගිලා ඉන්න, පාඩම් කරන්න හොඳ තැන්, . චූටි චූටි තණකොළ මල්, වල් බිහිවෙලා ගියපු වහලා දාපු පරණ ගෙවල්, වටපිටාවේ ඉන්න මිනිස්සු, ඒ අය කරන කියන දේවල්..දකිනකොට දැනෙන දේ හරිම පුදුමයි. 

දන්න කියන කවුරුවත් නැති පුංචි නගරෙක, කෙළවරක් තියෙන්නේ කොහෙද කියල දන්නේ නැති කවදාවත් නොගියපු පාරවල්වල හැන්දෑවල හෙමින් ඇවිදගෙන යන එක තරම් මම මේ අලුත්  ජිවිතේ ආදරේ කරන වෙන කිසිම දෙයක් නෑ. කවමදාවත් ඒ ගමන්වලදී මහන්සියක් දැනෙන්නේ නෑ. බයක් දැනෙන්නේ නෑ. වෙලාවක් අවේලාවක් නැති ඒ ගමන් හැම එකක්ම හරිම වෙනස්, හරිම නැවුම්.  මට මතක් වෙනවා බෝනික්කන් හදපු රටට ගියපු වෙලාවෙ අයියත් එක්ක  පාරවල් දිගේ මහා රෑ ඇවිදගෙන ගියපු හැටි.කියවල දැක්ක රට ඇත්තටම එහෙම පෙනෙයි කියන බොළඳ අදහසින් මම එහෙම ඇවිදගෙන ගියේ ගමක වුනත්, මම මවාගත්ත ලෝකේ හිටපු වැඩ ඉවර වෙලා ගෙදර යන අහිංසක ගොවියෝ, වෙළෙන්දෝ..නගරේ පැත්තට එද්දී, අවන්හල් දිහාවට යන ලස්සනම ලස්සන කිමෝනාවල් ඇඳපු ගේෂාවන්..ඒත් මම දැක්කේ හිස් අහසක් යට කාර්යබහුල මිනිස්සු ගොඩක් විතරයි. එදා මට ඒ ගමනේදී මහා හිස් තනිකමක් දැනුණා. ඒත් පස්සේ තේරුනා මම ඒ හැගීමට ආදරෙයි කියල. මට පස්සෙත් එහෙම පාරවල් දිගේ ඇවිදගෙන යන්න ඕන වුණා. ඒත්, එක ගොඩක් අමාරු වුණා. 

පිට්ටනියක් අයිනේ බෙන්ච් එකක් උඩ ටිකක් නිදාගනිද්දි,පොඩි වතුර පාරක් අයිනට වෙලා මෙලෝ සිහියක් නැතිව ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට, වහිද්දි ගහක් කොලක් නැති නිරාවරණ තැනකට ගිහින් වැස්සට මාව තෙතබරියම් කරන්න දීල නොහෙල්ලී ඉන්නකොට දැනෙන  විකාර හැගීමට මම ආසයි. එක හරියට කවුරුහරි දැනෙන්න, වදින්න කතා කරාම, දෙයක් ලිව්වම දැනෙන ඇඟ හිරිවැටිලා යන ගතිය වගෙයි.  

රෑ කෝච්චියක ඇවිත් තියෙන කෙටිම පාරෙන් නැතිව තියෙන දුරම පාරෙන් ගෙදර යන්නත් මම ආසයි. කරුවලේ ඇවිදිනකොට මට දැනෙනවා..මම මගෙත් එක්කම කතා කරනවා. සිතිවිලි එක්ක කඳුළු, හිනාවල් සැරෙන් සැරේ පිටවෙනවා. එතකොට මම ටිකක් බයවෙනවා. මොකද ඒ ගමනේදී අනිවාර්යෙන් මට අතරමඟ මුණ ගැහෙන වාහන දෙක තුනේ එලියට ඒ වාහනවල ඉන්න මිනිස්සුනට මගේ මුණේ තියෙන විකාර හැගීම් පෙනේවි කියල. ඒ වෙලාවට මම තව චුට්ටක් පහු බහිනවා.එතකොට මම කරන තවත් දෙයක් තමයි අහස දිහා බලන එක. එහෙම අහස දිහා බලනවා කියන්නෙත් ගමන තවත් ටිකක් ප්‍රමාද වෙනවා කියන එක තමයි. අහස බැලුවම.. අහස බැලුවම ගොඩක් දේවල් මතක් වෙනවා. අහස ගැන අපි පස්සේ ලියමු.

ඔය ගමන් අතරේදී සමහර වෙලාවට මම එක ගුවන් විදුලි නාලිකාවක් අහනවා...අහම්බෙන් හොයාගත්ත..පට්ටම එකක්.. කරන්නන් වාලේ හයේ හතේ පන්තිවල දී කරාට සංගීතයක් ගැන මෙලෝ දැනුමක් නැති මම ඒ චැනල් එකේ එක දිගට ප්‍රචාරය වෙන සම්භාව්‍ය සංගීතය අහන ඉන්නවා..සංගීතය කියන්නේ විඳින්න දැනුමක් වයසක් අදාළ නැති ලස්සන භාෂාවක් තමයි.. ඒත් මට හැමතිස්සෙම ආසයි ඒ ගැන වැඩිපුර දැනගන්න. මහන්සි නොවී එක කරන්න බැරි බව මම දන්නවා. ඉතින් නොදන්න විදියටම ඉන්නවා..ඒ නොතේරුම්කමටත් මම ගොඩක් ආසයි. .මට නොදනී ඒ සංගීතය හෙමින් මාව... මාව අල්ලාගෙන ඉන්නව. මම දිගටම ඇවිදිනවා. 
  
ඔහොම ගමනක් යද්දී නොවැරදීම පැන්සල් කොටේකුයි, හතරට පහට නවපු හිස් කඩදාසි දෙක තුනකුයි අනිවාර්යයෙන්ම මගේ සාක්කුවක තියෙනවා. මට දැනුණා මේ ලඟදි ආයෙම මම චිත්‍ර අඳිනවා නේද කියලත්.. රේල් පාර අයිනේ කපල දාපු ගහක කොටයක් උඩ වාඩිවෙලා ඉන්න ගමන් මම අතේ තිබුණු සටහන් පොතේ ඉබේම ඇඳුනු  චිත්‍රය දැකල.

ඔහොම ඇවිදින්න යනකොට දන්න කියන මිනිස්සුත් අහම්බෙන් වගේ මුණ ගැහෙන වෙලාවලුත් තියෙනවා. ලඟදි දවසක අහම්බෙන් ලෙක්චරර් කෙනෙක්  මුණගැහුණා... සර් ගෙ පුතා සෙල්ලම් කරන මැච් එකක් එතන ග්‍රවුන්ඩ් එකේ තිබුණා. සර් මගෙන් ඇහුව එනවද මැච් එක බලන්න කියල. මම හා කිව්වා. සර් ළඟ එතනම පිට්ටනිය අයිනේ වාඩිවෙලා මම හරියට අදුනන්නේවත් නැති අර මල්ලියගේ ටීම් එකට චියර් කර කර කෑගගහ හිටිය වැස්සක් ඇවිත් මැච් එක නවත්තනකල් ම. ඔය අතරේ සර් මගෙත් එක්ක කතා කරනවා. පාඩම් වැඩ ගැන අහල අහනවා මොකද මේ ඇවිද ඇවිද ඉන්නේ ඇයි  කියල. මම හිනාවෙනවා. ඉස්සර තරුණ කාලේ සර් ලා ගියපු බයිසිකල් සවාරි ගැනත් ඒ අතරේ කියනවා. බයිසිකල් කිවම මට මතක් වෙන්නේ චේ ව. චේ ගෙ මෝටර් සයිකල් සංචාරය ගැන තියෙන පොත මම ගොඩක්ම ආසාවෙන් කියවපු එකක්. මට පිස්සු. කතාවක් කියන්න අවම රටේ නැති දේවල් මතක් වෙනවා. පොඩ්ඩක් ඉන්න..නෑ.. ඔව්..මම ඒ පිස්සු ගතියට ආසයි. මේ වගේම මම ආදරේ දෙයක් තමයි පොත් සාප්පුවල පැය ගණන් පොත් කියව කියවල අත ගගා ඉන්න එක. 

සර් පහුවෙනිදා ලෙක්චර් එක ඉවර වුනාම ෆෝන් එක ගෙනල්ල මට ෆොටෝ එකක් පෙන්නනවා. මම එක දිහා පුදුමෙන් වගේ බලාගෙන ඉන්නවා. එකේ ඉන්නේ මම. මට එක දැක්කම කෙනෙක්ව මතක් වෙන එක නවත්තන්න බැරි වුණා. එදා එයා අපේ ගෙදරට ආපු මුල්ම දවසේ මම ඇඳන් සිටිය සාක්කු ගොඩක් තියන ෂෝට් එකයි, පට්ට ගහපු.. මතක ගොඩක් දිහා බලන් හිටපු ටී ෂර්ට් එකකුයි ඇඳන්, එයාගේ ඔරලෝසුව දකුණු අතේ පිරිත් නුලට උඩින් බැඳගෙන, අත් දෙක කලිසම් සාක්කුවල ඔබාගෙන, කැප්  එකකුත් දාගෙන අහස දිහා බලන් හීනියට විසිල් පාරක් ගහන් ගෙදර යන මං...අර සෙරෙප්පු දෙකත් දාගෙන. හරියට ඒ පින්තුරේට පණ ඇවිත් වගෙයි මට දැනුනේ..ඒ හැගීම අපූරුයි..මම දකින්න ආස මමයි එතන හිටියේ.ඒ මොහොතට, තප්පරේට විතරක් හරි.  ඒත් මම මොකක් හරි හේතුවක් නිසා ජායාරුපවලට ආස නෑ..ඒ ආයෙම ඒක දකිද්දී මට දුක හිතෙයි කියන බයට වෙන්න ඇති සමහරවිට...ඊට වඩා මම ආසයි අපහදිලිව හරි මතකයේ ඇඳිලා තියෙන ඒ  මොහොතට.. මම ඒ පින්තුරේ ඩිලීට් කරලා සර්ට ෆෝන් එක දීල හෙමින් ගෙදර ආවා. වෙනදා ගෙදර එන්න යන විනාඩි තුන දැන් දහ තුනක් විතර වෙන දවස් නැතිව නෙවෙයි. බලන්න ලස්සන දේවල්..සිදුවීම්..මිනිස්සු දිහා බලාගෙන ගෙදර යන්නේ මං පරක්කු වෙලා.කවදාවත් ඒ වෙලාව නාස්තියක් කියල මේ වෙනකල් මට දැනිලා නෑ..හැම දවසකම අලුත් වෙනසක් ඇරෙන්න. එහෙම දැනෙන එකකුත් නෑ.

ඔය අතරට තව ලියනවනම්..  ගෙදර ළඟ ස්ටේෂන් එකෙන් කෝච්චියේ නැඟල..කවදාවත් නොගිය ලයින් එකක ගිහින් හිතුණු තැනකින් බැහැල ටිකක් ඇවිදලා ආයෙම රෑ බෝවුනාම ගෙදර එන එක.. ඉඳල හිටලා අන්කල්ලගේ ගෙදර ගිහින් මලයාගේ බයිසිකලෙත් පැදගෙන..ආයෙම හරියට නොදන්නා..වෙනදා නොගියපු පාරවල් දිගේ යන එකත්..ගොඩක්ම ආදරේ කරන මතකත් එක්ක තනිවෙලා හිතට වැදුණු අවන්හලක මුල්ලකට වෙලා පැය ගානක් තිස්සේ කෝපි කෝප්පයක් තොල ගගා ඉන්න එක.. මිනිස්සු මහා ගොඩක් ගැවසෙන තැනක තනිවෙලා ඉන්න එක, සිටි එකට ගිය දවසට සමහර වීදිවල ඉන්න කලාකරුවෝ ළඟ ටිකකට නවතින එක.. චිත්‍ර අඳින අය, වාදකයෝ, නළුවෝ, ගායකයෝ එක එක විදියේ.. අපුරු දක්ෂකම් තියෙන, අපුරු කතාවල උරුම කාරයෝ වෙච්ච මිනිස්සු දිහාව බලන් ඉන්න එක..පුස්තකාලෙට ගිහින් කිසිම වැඩක් නොකර ඉන්න එක.. මේ හැම දේකම තියෙන අමුතු 'ගතියට' මම පට්ට ආදරෙයි.  කවුරුවත් තමන් දිහා බලන්නේ නෑ කියන හැගීම එක්ක තනියම සතුටු වෙන්න..තම ආස දෙයක් කරගෙන ඉන්න එක හරිම ලස්සන දෙයක්..

මම රස්තියාදු ගහන්න ආසයි
රස්තියාදුවක තියෙන අතරමං කරවන ගතියට මම ගොඩක් ආදරෙයි.

 මම මේ ලිපියේ මාතෘකාව ලියන කලින් පොඩ්ඩක් සොයල බැලුවම දැක්ක මේ සටහනේ තියෙනවා වගේම..මට මාවම පෙන්නනඒ වෙලාවල්වලට මම ආසයි.

මම ලියපු විකාරවලට වඩා ඇත්තටම  හිතන්න දෙයක් මේ සටහනේ තියෙනවා.

අන්තිමට..


ඔව් ජිවත් වෙනවා කියන්නෙත් රස්තියාදුවක්...




Saturday, September 28, 2013

සෙරෙප්පුව..


ඒ අඳුරු සෙනසුරාදාවක්. සැරින් සැරේ පොද වැස්සක් වැටෙනවා  හීතල හුළඟක් එක්ක.හොඳටම දන්න කියන නගරෙක ගොඩක් ජනාකීර්ණ තැනක ඉඳන් මම පාරක් දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. එතැන තෙමෙන්නේ නැති වුණාට මම පුරුද්දට වගේ  ගිහින් පීල්ලක් කැඩුණු තැනකින් බේරෙන වතුර පාරකට සරින් සැරේ මගේ දකුණු කකුල අල්ලනවා. එහෙම කරනකොට වැහි බින්දු සෙරෙප්පුව දිගේ, කකුලේ ඇඟිලි පැත්තේ ඉඳන් වළලුකර හරියට විතර ගලාගෙන ඇවිල්ල මගේ කලිසම් කකුලට වැටෙනවා. ටිකෙන් ටික අඟල් පහක් විතර උඩට යනකල් අර වතුර කලිසම් කකුලට උරාගෙන  හැමතැනම විසිරෙනවා. ටිකකින් එතැනට ගොඩක් මිනිස්සු එද්දී මට ඈතට යන්න වෙනවා සෙල්ලම නවත්තල.එතකොට අර තෙමිච්ච කලිසම් කකුල මගේ ඇඟේ ගෑවෙනකොට දැනෙන සීතලයි අමුතු ලස්සන හැගීමයි ඉස්සරහ මම ගොඩක් සතුටුවෙනවා.


ටිකකින් මම එතන ඉඳල වෙන තැනකට යනවා. එතැනට යන්න පාර පනින්න වෙනවා. වැස්ස නිසා හේදිලා ආපු කුණු ගොඩවල් පිරුන පාරේ මම උඩ පැන පැන යනවා..මඩවලවල්වලින් බේරෙන්න.ඒත් ටිකකින් ඒ වැඩේ අමතක කරලා සෙරෙප්පු දෙකයි කකුල් දෙකේම මහපට ඇඟිල්ලයි නෑවෙන්න මම මඩේ සෙල්ලම් කරනවා.මම මෙතනට ආවේ ඇයි කියල මතක් වෙද්දී මම ගොඩක් පරක්කුවෙනවා. කමක් නෑ ඔන්න..මෙහෙම යමු.මම මටම කියාගන්නවා. එතකොටම මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටපු කෙනා හෙමින් අදාළ තැනට යනවා මම දකිනවා.පාර අයිනේ තිබුණු තෙත තණකොළ ගොඩක හෙමින් සෙරෙප්පුව පිහිදාළ මම එයා පස්සෙන් දුවනවා.අපි හෙමින් කතා කර කර කරන්න ආපු පාඩම් වැඩේ කරනවා.

එකපාර එයා මගේ දිහාව බලනවා. මමත් ඇස ලොකු කරගෙන එයා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මට පුංචි අපහසුතාවයක් වගේ දෙයක් දැනෙනවා. 'අඩෝ මම උඹට වඩා උසයි' වෙලාවට කිසිම ගැලපීමක් නැති වුනත් එහෙම දෙයක් හරි කටට ආපු නිසා මම කියල දානවා. එයා හිනාවෙනවා. පස්සේ  මගේ කකුල් දෙක දිහා බලාන ඉන්නවා.

'ඇයි..? රබර් සෙරෙප්පු දෙකක් දාගෙන මම රස්තියාදුකාරය වගේ අද ආවේ.' මම අහනවා.

'මචං..මචං ඔය සෙරෙප්පු දෙක..'

එයා කියාගෙන යනවා. ඒ  කතාව අහන ඉන්නකොට මටත් හොරෙන් නම නොදන්නා කඳුලක් අර මඩ නෑවුණු සෙරෙප්පුව උඩට වැටෙනවා. කඳුළු හරියට වේලෙන කල් මම අර වැටුණු කඳුළු බින්දුව එතන තිබුණු මඩ එහාට කරලා සුද්ද කරන හැටි බලාගෙන ඉන්නවා.මට දැනුන විදියට එයා ඒ කඳුල දකින්නේ නෑ. ටිකකින් ඔක්කොම හරි යනවා.  සෙරෙප්පුවත් හෙමින් වේලෙනවා. අපි අපේ වැඩේ පටන්ගන්නවා ආයෙම.

*****

එක හවසක අපේ ගෙදර ඉස්තෝප්පුවේ එයයි ,මමයි බිම වාඩිවෙලා ඈත අහස දිහා බලාන ඉන්නවා,  ඇස්වල කඳුළු පුරවගෙන.  එයාගේ ඔලුව මගේ කකුල උඩ තියාන එයා හෙමින් කතා කරනවා. මම අර සෙරෙප්පු දෙකෙන් එකක් වම කකුලෙන් බිමට තියල කරකවනවා අමිහිරි ටිකක් ලොකු සද්දයක් එන්න. ඒ මට ඒ මොහොත දරාගන්න බැරි තරම් හිතට බර වැඩි නිසා.. මට කරන්නේ මොනවද කියල හිතාගන්න බැරි  නිසා. එතකොට මම දකිනවා තවමත් අර කලින් මඩ පැල්ලම ඒ සෙරෙප්පුවේ තියෙනවා කියල. 'පුදුමයි' මට කියවෙනවා.

*****

'යන්නෙපා. පොඩ්ඩක් ඔහොම ඉන්න.' 

එයා කියනවා,ඔලුව බිමට හරවගෙනම මම ආපහු හැරෙනවා. එයා මාව එකපාරටම බදාගන්නවා. මට දැනෙනවා එයාගේ හදවත ඒ වෙලාවේ ගැහෙන විදිය. 

'හයිය වෙයන්..'

මටත් නොදැනීම මම එයාට මුමුණනවා. එකපාරටම උගුර හිරවෙන්න ගනිද්දී කඳුළුවලින් ඇස් වැහෙනවා. මම එහෙමම ඉන්නවා. ඒ උණුසුම ළඟ ඒ විනාඩි ගානේදී මට මාවම පේනවා. හැමදෙයක්ම අතාරින්න හදද්දී උන් මාව උඩට ඇදගෙන  ආපු හැටි මතක් වෙනවා..මාව වෙවුලනවා. ටිකකින් තොල හැපිලා ලේ එනවා කියල දැනෙනවා. කොච්චර අප්‍රසන්න වුනත් ඒ වෙලාවේ මම ඒ ලේ ටික හෙමින් දිවෙන්ම පිහිදාළ කඳුලුත් හංගගෙන එයාගේ උරහිසෙන් අල්ලලා ගිහින් එන්නම් කියනවා.ඒත්..වචන පිට වෙන්නේ නෑ.කොහොමහරි අමාරුවෙන් වචන ඇහිඳගෙන 'බුදුසරණයි' කියල මම එතනින් එහාට යනවා. වාහනේට නැගල මම දණහිස් අතරේ ඔලුව ගහගෙන සන්සුන් වෙන්න හදනවා. කවදාවත් හෝදපු නැති ඒ සෙරෙප්පු දෙකේ තවත් අලුත් කඳුළු වේලුනු පැල්ලම් ගොඩක් තියෙනවා මට පේනවා. මම පරිස්සමට සෙරෙප්පුව ගලවලා හෙමින් අර කඳුළු මඩ පැල්ලම් වටේ ඇඟිල්ලෙන් අඳිනවා. ඒ පැල්ලම් ඇතුලේ ලියවුනු කවදාවත් අමතක කරන්න බැරි කතන්දර ගොඩක් මට තවත් රිද්දනවා. මම අතේ තිබුණ සෙරෙප්පුව බිමට විසි කරනවා. එතකොට ඒකෙ තිබුණ වැලි කැට ගොඩක් මගේ ඇඟ පුරාම වදිනවා. මට රිදෙනවා. 

*****


මචං..මචං හැමදේම කොයින්සයිඩ් වුණා ..

මට හීනෙන් වගේ ඇහෙනව. සිය ගානක් මිනිස්සු මැද්දේ මට ඉකි ගැහෙනව. එතකොට ආයෙම තව කඳුළු බිංදුවක් දකුණු කකුලේ මහපට ඇඟිල්ල ගාවට වෙන්න කලින් කඳුළු බින්දු වැටිලා වේලුණු  අර දුවිලි පැල්ලම් තියෙන සෙරෙප්පුව උඩට වැටෙනවා.  

Sunday, May 26, 2013

සමුගැනීමක්...


මම ආදරෙයි
මේ අවන්හලට
මේ අඬ අඳුරට
කෝපි කෝප්පයක් තොල ගානකොට දැනෙන
ඒ අමුතු හැඟීමට..
ලයාන්විත සංගීතය යටින්
ඇස් පියාගෙන
අර ලස්සන අතීතයේ
සිහිනෙන් ඇවිදින්න
ඒ හැඟීමත් එක්ක
පුළුවන් හැමදාම...

ඒත්
අද අන්තිම දවස
මෙතැන තනිවෙන්න එන
ආයේ මත්වෙන්න බෑ
සැර කෝපි සුවඳ විඳ විඳ
තහනම්ලු
මට මේ අවන්හල
පිටුවල් කරනවලු
මුන්
මාව
මේ විස්ම නගරයෙන්
සදහටම

ඉතින්
අන්තිම වතාවටත්
මම
අද
අර සුපුරුදු මුල්ලේ වාඩිවෙලා
වෙනදා  ජාතියේම
කෝපි කෝප්පයක්  අරගෙන
තොලගාන්න ගත්ත

බෑ
උගුරක්වත් බී ගන්න බෑ
පට්ට තිත්තයි
ඒ මදිවට
මේ සිසිරය දරාගන්න බැරිව
පැලිලා ගියපු මගේ තොල්
මේකේ ගින්දරට පුපුරු ගහනවා
මාව පිච්චෙනවා
මාව පිච්චෙනවා
එත් තාම මම
කෝපිවලට ආදරේ කරනවා
ඒ ආදරේ ළඟ
මාව පිච්චෙනවා

This is not a true story...LOL

Image











Sunday, May 12, 2013

ඉර පායන දවස…


තටුවක් කැඩුණු කුරුලු පැටියෙක් උගේ හොඳම යාළුවට මෙහෙම කිව්වා



මට බලන්ඩ ඕනේ
අර කුරුල්ලො එක්ක
උඹලත්…
නිදහසේ
ලස්සන වසන්තයක ඉර රැස් යට
සතුටින් කල් ගෙවන හැටි
මහ පොළොවෙ
පුංචිම පුංචි වැලි කැටයක් වෙලා හරි ඉඳගෙන

*****

මට තව ඉගිලෙන්න පණක් නෑ
අර ඉස්සරහ පේන කන්ද ළඟට යන්නත් කලියෙන්
මාව සමබර නොවී වැටෙයි..මට දැනෙනව
නැත්තම් අර ගස් අතුවල මාව හැප්පෙයි
කමක් නෑ

ඒත්,
උඹල අතාරින්න එපා
ඔය වසන්තය සොයා යන ගමන
ඉක්මනටම ඉර උඹල ළඟට එනවා
බයවෙන්න එපා
මට දැනෙනවා
කුරුලු පැටව් ඔක්කොම දිනන බව දැනෙනවා

ඉතිං
මං වගේ එකෙක් වෙනුවෙන්
ඔය ගමන නවත්වන්න එපා
ආපහු හැරිලා බලන්නවත් එපා
පලයල්ලා..මෙතැන නොඉඳ පලයල්ලා
ඉක්මනට

ගිහින් කියන්න වසන්තෙට
ඔහු මෙතැනට එද්දි
ලස්සනම ලස්සන
මල් පැලයක් තියේවි කියලා
මට වඩා ගොඩක් ලස්සන...



Monday, April 1, 2013

I miss ...

තාප්පෙ උඩ වාඩිවෙලා, පාඩම් කරන්න කියලා අරගෙන ආපු පොතේ පිටු හුළඟට පෙරලෙද්දි ඔහේ ගස්වල කොල බිමට වැටෙන දිහා පැය ගාණක් වුණත් බලාගෙන ඉන්න, එහෙමම ඉන්න ගමන් බඩ ගින්නක් එහෙම ආවොත් හෙමීට අඹරැල්ලා ගහ ළඟට හරි වෙන මොනවහරි පළතුරු ගහක් යටට ගිහින් පොලු කෑල්ලක් හරි ගලක් හරි ගහලා, එහෙමත් නැත්නම් ගහට නැඟලා ගෙඩියක් දෙකක් කඩාගෙන කන්න, ඊට පස්සෙ අහම්බෙන් වගේ මතක් වුණහම පොතේ පිටුවක් දෙකක් පාඩම් කරන්න, ආයෙම ටිකකන් කරුවල වැටෙද්දි මදුරුවො තල තල එහෙම එතැනම ඉඳන් කල්පනා කර කර ඉන්න, අන්තිමට තාත්තා ඇවිත් බැනලා අඬගහගෙන යනකල් කුරුල්ලො පියාඹනවා බලන්න, තරු පායනවද බලන්න.....

තාත්තා එහෙම ගෙදර නැති වෙලාවට, ගෙදර වැඩ කරන රාණි නැන්දට පොඩි චාටුවක් දාලා කැකුළු බත්වලට කට්ට සම්බෝලයි, කරවල බැදුමකුයි, ගොටුකොල සම්බෝලෙකුයි..හ්ම්ම් තව මොනවහරි..ආහ්..කොස්, පොලොස්, දෙල්, මඤ්ඤොක්කා වගේ දෙයක් එහෙම හදවගන්න, ඊට පස්සෙ පරණ බෙලෙක් පිඟානකට බත් ටිකක් බෙදාගෙන එක්කො අත්තම්ම ළඟට  ගිහින් එයාගෙ පරණ කතන්දර අහන ගමන් බිම වාඩිවෙලා හරි නැත්තම් වත්ත පහල ළිඳ ළඟට ගිහින් ගස් හෙවණේ වාඩි වෙලා කෑම කන්න .....

උඩහ ගෙදරට යන පඩිපෙළ උඩ වාඩිවෙලා හැමතිස්සෙම කකුල් ලෙවකන ටිමියවත් ළඟින් තියාගෙන, උගේ නැට්ටෙන් අදින ගමන් කතා පොත් කියවන්න, එහෙම ඉන්න ගමන් කෝටු කෑලිවලින් මිදුලෙ පුංචි පුංචි පින්තූර අඳින්න....


ගෙදර හැමෝම නිදගත්තහම සද්ද නැතුව කාමරේ ජනේල ටික ඇරගෙන ගස් අතරින් පෙරිලා එන හඳ එළිය දිහා බලන්න, වලාකුළුවලින් හඳ වැහිලා නම් හඳ පේනකල් ජනෙල් පොලුවලට මූණ තියාගෙන අහසයි අඳුරයි දිහා බලාගෙන ඉන්න, ඔය අතරෙදි ඈතින් එන කොපිමල්වල, සේපාලිකාමල්වල සුවඳ විඳින්න, කණාමැදිරියො එහා මෙහා යනවා බලාගෙන ඉන්න.....

 නංගියව හරි වෙන කවුරුහරි එකතු වුණාම කැලෑවල ඇවිදින්න, වෙල අයින දිගේ ඇල ළඟට ගිහින් මාළු පැටව් බලන්න, ගස් උඩ නැඟලා වෙලෙන් එගොඩ තියෙන නැන්දලාගෙ ගෙදරට ඇහෙන්න කෑගහන්න ....

අයියල අක්කල එහෙම එකතු වුණහම වෙලාවක් අවේලාවක් නැතිව, බෝල පැලෙනකල්, බැට්වල පතුරු යනකල් හවසට පටන්ගෙන මහ රෑ වෙනකල්, අතපය තුවාල වෙනකල් ක්‍රිකට් ගහන්න; ඒත් එක්කම කෑගහන්න...එතකොට ක්‍රිකට ගහලා ඉවර වෙලා එක එක කෑම ජාති හදාගෙන කන්න, රෑ කරුවලේ ඉටිපන්දම් පත්තු කරගෙන සිංදු කියන්න...

කරන්ට් එක නැති දවසට හයියෙන් වහින රෑක නංගිත් එක්ක එකතුවෙලා ඇඟිලිවලින් හෙවනැලි රූප හදලා පුංචි පුංචි කතන්දර හදන්න, දවල් වෙලාවක නම් කුඩ ඉහලගෙන හරි ගිහින් කඩදාසි බෝට්ටු පා කරන්න, තෙමෙන්න; ඉස්කෝලෙ ඇරිලා වෑන් එකෙන් බැහැලා වේල්ල දිගේ ගෙදර එන අතරෙ වැස්සොත් එහෙම කීයටවත් කුඩයක් ඉහලන්නේ නැතිව ගෙදර යන්න, හිරිකඩ ගේ ඇතුලට එන්න ජනේල ඔක්කොම ඇරලා දලා දින පොතත් අතේ තියන් ඒකෙ එක එක දේවල් ලියන්න, පරණ මතකයන් අවුස්සන්න....

තාත්තා ගෙදරට පත්තර ගෙනාවම රැ  එලිවෙනකල් ඒවා කියවන්න, හොඳ කත පොතක් එහෙම හොයාගත්තොත් පහුවදා මොන විභාගයක් වැදගත් වැඩක් තිබුණත් ඒක කියවලා ඉවරකරන්න, හිතුනහම පාට පෙට්ටියක් දියසායම් එහෙම හොයාගෙන චිත්‍ර අඳින්න....


Image: Click Here

 මම ගොඩක් ආසයි. 

ඒත් දැන් ඒ කිසිම දෙයක් කරන්න විදියක්, වෙලාවක් නෑ.
චුට්ටක් දුක හිතුණා.   :)










Subscribe by email